Bu alternatif tedavi şekilleri arasında akupunktur, şüphesiz ilk sırada yer alır. Akupunktur, geleneksel Çin tıbbının önemli bir kısmıdır. Bu bilime göre insan vücudu devamlı bir enerji dolaşımının etkisi altındadır. O halde hastalık, bu dinamik dengenin bir bozukluğunun sonucudur.
Akupunktur, yani tedavi edilmek istenen organların merkezinden genellikle çok uzakta, vücut yüzeyi üzerindeki özel noktalara yapılan punktur, kaybolan dengeye enerji dolaşımına tekrar getirecektir. Vücut, kesin ilişkilerle vücut organlarını birbirine bağlayan meridyenlerden etkilendiği için bu mümkündür. Söz konusu meridyen üzerinde bulunan bir nokta iğne ile uyarılmak suretiyle, ilişkili olduğu organ üzerinde bir etki yapar. Yakın zamanlarda vücudumuzun enerji dolaşımı üzerine elektrik tipindeki ölçüler ile bazı deneyler yapılmıştır.
Homeopati geleneksel olmayan tıbbın bir başka büyük dalıdır. Esas prensibine gore Homeopatik tedavi, hastalığı azalan ölçüde kendi   semptomlarına yol açarak tedavi etmeye çalışır. Bu, etkili katı bir farmakoloji ile uygulanmasına alıştığımız bir tıp bilimi olmayıp büyük dozlarda madensel veya bitkisel preparatların alınmasıyla uygulanan «yumuşak» bir tiptir. Burada da kaybolan dengenin tekrar kazanılması söz konusudur. Homeopati egzotik ülkelerde değil de, Almanya’da Samuel Hahnemann’ın çalışmaları sonucunda ortaya çıkmıştır. Hahnemann, 1810′da konu ile ilgili ilk makalesini yayımlamıştır: «İyileşme sanatının Organon’u».

Kültürel yeniliklerin yoğun olduğu bu dönemde insanın dünya ile yeni bir ilişkisi ortaya çıkıyor ve Avrupalıların dikkati, doğru felsefelerine yöneliyordu. Bu nedenle bu tipte «egzotik» bir tıbbın, çağdaş Avrupa uygarlığının beşiği durumunda olan ve aynı zamanda XIX. yüzyıl tıbbının en iyi anatomi ve fizyoloji ekollerinin merkezi bir ülkede doğması şaşkınlık yaratmadı.

Geleneksel olmayan üçüncü önemli tedavi faaliyeti, fitoterapidir. Hastalıkların tedavisi, bitkisel maddelerin kullanılması esasına dayanır. Otlarla hastalıkların tedavi edilmesinin başlangıcı çok çok eski zamanlara dayanır. Hayvanların da kendi kendilerini içgüdüsel olarak otlarla tedavi etmeyi bildikleri duyulmuştur. Özellikle eski Akdeniz ve Çin uygarlıkları, bugün ilaç olarak bilinen bitkilerin yararları hakkında geniş ve derin bilgiler toplamışlardır. Diğer taraftan resmî tıp bilimi, bitkisel maddelerin özlerini bugün çeşitli tedavi alanlarında kullanmaktadır.

Geleneksel olmayan tıbbın bu üç büyük dalına bugün, resmi tıp bilimi tarafından genellikle ihmal edilmiş başka anlatımlar kazandırılmaktadır. Hastalığa daha dikkatli ve gözlemci bir yaklaşımla eğilmek, vücudun en ufak kısımları, fonksiyonları veya bozukluklarını incelemek tıbbın bu tip çalışma alanlarını çoğaltmaktadır.

Şiropratik söz edilmesi gereken bir daldır. Kemik ve eklem sistemleri hastalıklarının el ile tedavi edilmesi esasına dayanır. İridoloji, gözbebeğinin incelenmesi yoluyla vücudun hastalık veya sağlık mesajlarını almaya yarayan bir daldır. Bundan başka akıl sağlığı ile ilgilenen ve genellikle insanın boyutlarını uzayın büyük kozmik ritmlerine uygun olarak tekrar yeniliyen uygulamalar vardır. Bu tip uygulamaların prensip doktrini tabiî ki yogadır. Yoga, birtakım vücut hareketlerini ele alır ve bunları ciddi ve tedavi edici bir jimnastikle birleştirerek insanı uzayla, sonsuzluklu, tek bir kelimeyle dünyanın varlığı ile bir bütün hâline getirmeye çalışır.

Bu uygulamanın Batı’ya yöneltilmiş en basit şekli rölaks’tır. Hayatın bir etkinlik kavramına tamamiyle bağlı bir ideolojiye göre yeni üretici uyarılar kazanmak için sakinlik ve huzurun bir çeşit aranması davranışına dayanır. Halbuki yoga, içe, derine girer. İç kaynaklar aracılığıyla insanın büyük ihtiyaçlarının tatminini araştırır. Şüphesiz genel bir doktrinin büyüsü yanında çağdaş moda ve estetik anlayışına uymasıyla da dikkat çeker.

Şimdi yazımıza başlarken sorduğumuz soruyu tekrarlayalım. Peki neden alternatif tıp, neden alternatif tedavi? Çünkü inşanın fizik doğasının basit olarak mekanik bir kavramı üzerine kurulmuş geleneksel tipte Batı tıbbı, birtakım dönemler ve semptomların art arda gelmesi içinde algısal ve anlamsal bütünlüğü parçalanmış; yapabilmek, işleyebilmek, tek bir kelimeyle üretebilmek için iyi olabilmek ihtiyaçlarına insan ile dünya arasında diyalektik devamlı bir gerçek koymuştur. Ancak bunun yanında tıbbın, organizmamızın biyolojik olaylarının en kesin miktarını yeniden araştırmak ve elde etmeye hak kazandığı da gerçektir. İşte çeşitli tedavilerin bir araya geldiği ince, fakat temel nokta budur.

Vücudun ifadesi içinde doğrudan doğruya rahatlığının mesajını, kimyasal analiz metodolojilerinin kesinliğini, nihayet sağlılığımızı tehdit eden bir madde olarak değil de doğal bir araç olarak ilacın azalmasını ariyan kişinin duygusal tecrübesi… Belki de insanın arzulayabile-ceği en gerçek «alternatif» tedavi bu olacaktır.